مادر| یکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388 | 4 بعد از ظهر
مادر، ای لطیف ترین گل بوستان هستی، ای باغبان هستی من، گاهِ
روییدنم باران مهربانی بودی که به آرامی سیرابم کند. گاهِ پروریدنم آغوشی گرم
که بالنده ام سازد. گاهِ بیماری ام، طبیبی بودی که دردم را می شناسد و درمانم
می کند. گاهِ اندرزم، حکیمی آگاه که به نرمی زنهارم دهد. گاهِ تعلیمم، معلمی
خستگی ناپذیر و سخت کوش که حرف به حرف دانایی را در گوشم زمزمه می کند.
گاهِ تردیدم، رهنمایی راه آشنا که راه از بیراهه نشانم دهد.
مادر تو شگفتی خلقتی، تو لبریز از عظمتی؛ تو را سپاس می گویم و می ستایمت.
روز مادر یعنی به تعداد همه روزهای گذشته ی تو، صبوری!
روز مادر یعنی به تعداد همه روزهای آینده ی تو ،دلواپسی!
روز مادر یعنی به تعداد آرامش همه خوابهای کودکانه ی تو، بیداری !
روز مادر یعنی بهانه بوسیدن خستگی دستهایی که عمری به پای بالیدن تو چروک شد !
روز مادر یعنی بهانه ی در آغوش کشیدن او که
نوازشگر همه ی سالهای دلتنگی تو بود!
روز مادر یعنی باز هم بهانه مادر گرفتن....
((عصاره ی همه ی مهربانی ها را گرفتند،مادر را ساختند))
