چگونه از تو بگویم؟مگر می شود از تو گفت؟
کدامین قلم می تواند نام تو را بر روی کاغذهای خسته بیاورد؟
مگر برگهای سفید را طاقت این همه محبت است؟
می دانی؟
وقتی تو نباشی تمامی عالم در غم نبودن تو برایم شعر می گویند و من
بدون تو با این همه دریای اشک چه کنم؟
با این همه دشت دلتنگی به کجا آواره شوم؟
من مدتهاست که در نام تو محو شده ام
آرزوی من،سراغ تو را باید از کدامین ستاره گرفت؟
با کدام نسیم می شود به کوی تو وزید؟
از کدام پنجره می توان تو را دید؟
و کدام پنجره زیر پای تو قربانی می شود؟
من به کدام باد صدای ترک خوردن قلبم را بسپارم؟
ابدیت من،دلتنگیم را چگونه به تو بگویم که باورت شود؟
آخر وقتی که تو نیستی انگار همه با من قهرند،
پنجره ها به رویم بسته می شوند
جاده ها را نمی بینم،ستارگان دیگر نمی درخشند
ومن هم نمی توانم در آسمان تو را پیدا کنم
تو را قسم،تو را قسم به شقایق های غریب،
در این روزگار قحطیِ آغوش،پناه دلتنگی هایم باش
نمی دانی که قلب من چه قدر محتاج محبت توست
نمی دانی چشمانم چقدر برای گریه ای ارغوانی تنگ است
باور کن من از تمام دلتنگهای جهان د لتنگ ترم....
